Thursday, March 7, 2019

കര കയറ്റണേ.....

ശ്രീരാമകൃഷ്ണ ജയന്തി ആശംസകൾ
---------------------------------------

സന്ധ്യയായിക്കഴിഞ്ഞുവെന്നൊരു
ചിന്തയുള്ളിൽ ചുഴലവേ
അന്ത്യഗാനത്തിൻ ശീലുകളെന്റെ
ചുണ്ടിൽ തത്തിക്കളിക്കവേ

അന്ധകാരത്തിലാണ്ടു മൽപ്രാണ-
ഗ്രന്ഥികൾ വിങ്ങി നിൽക്കവേ
ആകുലതകകളാമുമിത്തീയിൽ
ആകെ ഞാൻ വെന്തു തീരവേ

രാപ്പനിയിൽ വിറച്ചു ഞാൻ, നിത്യ
നാരകത്തീയിലാഴവേ
നേർത്ത വെണ്ണിലാവുമ്മ വെക്കുന്ന
രാത്രിയും ഞാൻ വിയർക്കവേ

ആർദ്രമാമൊരു നിർമ്മല സ്മിതം
ഏത് കോണിൽ നിന്നെത്തിയോ?
വാനമാകവേ മൂടിടും മുകിൽ
മാലപോലെ പുണർന്നുവോ

പേടി വേണ്ടെന്നൊരമ്മ തൻ സ്നേഹ
വായ്പ്പിനാൽ ഉയിർപ്പിച്ചുവോ?
ഞാൻ നിനയ്ക്കുന്നതിന്നുമപ്പുറം
എന്നെയൻപിനാൽ മൂടിയോ?

ചന്ദ്രാദേവി തൻ ഭാഗ്യപൂർത്തിയായ്
മണ്ണിൽ വീണ പൊൻ താരകേ
നിസ്വനാം ക്ഷുധിരാമഗേഹത്തിൽ
പാർത്ത വൈഡൂര്യരത്നമേ

ദക്ഷിണേശ്വര വൈകുണ്ഠത്തിങ്കൽ
വാണീടും പദ്മനാഭനേ
ശാരദാമണി തന്റെ ഹൃത്തുടി-
ത്താളമായിയിരിപ്പോനെ

രാമകൃഷ്ണനായ് ഭക്ത്തമാനസ-
തീർത്ഥത്തിൽ വാഴും ഹംസമേ
നിത്യപീയൂഷമാം കൃപാനിധേ
സത്യമാം പരബ്രഹ്മമേ



ജീവിതം തീർത്തിടുന്നു മുന്നിലായ്
ഭീതിദ സന്നിഗ്ദ്ധത
അപ്പൊഴൊക്കെയും ഞാനറിയുന്നു
നിൻ വിരലിന്റെ സ്നിഗ്ദ്ധത
നീ നിറച്ചു തരുന്നു വാടിയ
പ്രാണനിൽ നിന്റെ മുഗ്ദ്ധത
കീഴടക്കുന്നുവെന്നിലെ എന്നെ
നിന്നൻപിൻ അനിരുദ്ധത

നിൻ പദമുദ്ര ചൂടി നിൽക്കുന്ന
കൽക്കത്താ തെരുവീഥികൾ
നിന്റെ വസ്ത്രാഞ്ചലത്തിൻ സ്പർശത്താൽ
ധന്യരാം തരുശ്രേഷ്ഠന്മാർ

നിന്നപദാനം വാഴ്ത്ത്തിടാൻ നാവു
പോരയെന്നോതുമാഴികൾ
നിൻ സ്മിതത്തിൻ പ്രഭയാൽ ഊഴിയിൽ
പൊൻവെയിൽ തീർക്കും ആദിത്യൻ

ഗംഗ തന്റെ തരംഗ വീചികൾ
പാടുന്നൂ നിന്റെ ഗീതകം
വന്നു നിൽക്കുന്നു വിണ്ണിൽ ദേവകൾ
കാണുവാൻ തവ നർത്തനം 

പണ്ട് കാളിയപന്നഗത്തിന്റെ
പത്തികൾക്കു മേൽ ദർശിച്ച
താവക പദചാലനം കണ്ടു
മുഗ്ദ്ധരാകുന്നു ദേവകൾ 

മഞ്ജുളശ്രീയെഴുന്ന നിൻ തിരു-
മെയ്യു ചാർത്തുന്ന പൂവാകാൻ
പാട്ടുകൾ പാടിടുന്ന നേരത്താ
ധോലക്കിൻ താളമായീടാൻ 

നെഞ്ചിലങ്ങുന്നു ചാർത്തിടും വസ്ത്ര-
ത്തിന്റെ നൂലിഴയായീടാൻ 
ആ വരാന്തയിൽ താവക മൃദു
മേനി പുൽകുന്ന കാറ്റാകാൻ 

നീ നടക്കും വഴിയരികിലെ 
കാട്ടുപുല്ലിന്റെ തണ്ടാകാൻ
പഞ്ചവാടിക തന്നിൽ പാടിടും
പൂങ്കുയിലിൻ സ്വരമാവാൻ

നിൻ തലോടലിൽ ഹർഷിതരായ
പൊൻ തുളസിക്കതിരാവാൻ
നിന്റെ പുഞ്ചിരി കണ്ടവരുടെ
കാലടിപ്പൊടിയാകുവാൻ

ഉള്ളുകൊണ്ടു കൊതിച്ചു ഞാ-
നെങ്കിൽ ഭാഗ്യം വന്നില്ലിതേ വരെ
ഓർമ്മയറ്റു നടക്കയാണിന്നു
ഞാനറിയാ വഴികളിൽ

വന്നതില്ല ഞാൻ ആ തിരുനട
തേടിയങ്ങിന്നിതേ വരെ
നിന്നതില്ല തലകുനിച്ചു നിൻ
ധന്യമാശിഷം ഏറ്റിടാൻ

വീണുരുണ്ടില്ല നിൻ ലീല കണ്ട
പുണ്യ ഗംഗാ തടിനിയിൽ
നാണമറ്റു ഞാൻ പാടിയതില്ല
നിന്റെ നാമാമൃതങ്ങളെ

ഹാ നടന്നില്ല ഞാൻ തിരുവടി
പോയ പാതയിലൊന്നുമേ
നീ ചൊരിഞ്ഞ കൃപ തൻ മാരിയിൽ
ആകെയും നനഞ്ഞില്ല ഞാൻ

പൊൻ വിരൽകളാൽ തംബുരു മീട്ടി
പാടിടുന്ന സമീരനിൽ
മത്തഭൃംഗാവലികളാൽ ചുറ്റ-
പ്പെട്ട പൂവു കണക്കിനെ

രാധികാ ഭാവലീനനായി നീ
ആടിടും നടനത്തിലും
പൂനിലാവിൻ സ്മിതവുമായ്  ഭക്ത-
വൃന്ദമൊത്തിരിക്കുമ്പോഴും

നിൻ തിരുമൊഴി തൻ നിറവേന്തി
സന്ധ്യപൂക്കും ദിനത്തിലും
നിന്റെ കാലടിക്കീഴിൽ ലോകങ്ങൾ
ആകെയും നമിക്കുമ്പൊഴും

മാതൃവാത്സല്യധാമം ശാരദാ
ദേവിയോടൊത്തു നിൻ പദം
കുമ്പിടാൻ ഭാഗ്യമൊത്തു വന്നീല
എന്റെ ജീവന്നിതേ വരെ

നിൻ സ്മിതത്താൽ ഉയിർത്ത ജീവനിൽ
എന്നു നിൻ കൈ പതിഞ്ഞിടും?
എന്നു നിന്റെ തിരുവുടൽ കണ്ടു
കൺകൾ നിർവൃതിയേന്തിടും?

എന്തറിയുവാൻ നിന്റെ ലീല തൻ
അന്തരാർത്ഥങ്ങൾ എങ്കിലും
ഈശ നിന്നെ പുകഴ്ന്നു പാടുവാൻ
ആശയുള്ളിലുദിക്കുന്നു

നിർത്തിടാതെ നിൻ നാമമോതുവാൻ
നാവിനേകണേ ശക്തി നീ
നിർത്തി പോകാൻ ഒരുങ്ങിടുമ്പോൾ നിൻ-
കൈകളാൽ കരയേറ്റണേ!!!

Tuesday, February 12, 2019

അയ്യപ്പസമരഭടന്മാരോട്

ഇന്ന് അയ്യപ്പനു വേണ്ടി ധർമ്മസമരത്തിൽ പങ്കെടുത്ത ഒരു സുഹൃത്തിനോട് സംസാരിച്ചതിനു ശേഷം മനസ്സിലൊരു വിങ്ങൽ. ഒരുതരം ആത്മനിന്ദ...... എത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞാലും ചെയ്താലും ഈ സമരഭടന്മാരുടെ ത്യാഗത്തിനു തുല്യം എത്താനാവില്ലല്ലോ എന്ന്.
ഇത് അതിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹത്തിനായി വന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അനുവാദത്തോടു കൂടി പ്രസിദ്ധീകരിയ്ക്കുന്നു.
നല്ലതെല്ലാം അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ .

കുറവെല്ലാം എന്റെ.
---------------------------------------------------
കനൽ കുടിച്ചു വളർന്നവരാണു നാം
സ്വയമുരുകിത്തെളിഞ്ഞവരാണു നാം
കൊടിയ യാതനയ്ക്കുള്ളിലും ശുഭ്രമാം
നവവിഭാതം കിനാക്കണ്ടോരാണു നാം

ചകിതരായ സ്വബാന്ധവർക്കപ്പുറം
ചിതറി വീണ നിണത്തിന്നുമപ്പുറം
ചടുലതാണ്ഡവമാടിത്തിമിർക്കുന്ന
ഭരണകൂടവേതാളതയ്ക്കപ്പുറം
മിഴികടയുന്ന വേദനയ്ക്കപ്പുറം
മിഴിവു കൂടും സുഖത്തിന്നുമപ്പുറം
തൊഴുതു കണ്ഠമിടറി വിളിയ്ക്കുന്ന
ശരണമന്ത്രത്തെ നമ്പിയോരാണു നാം

പരഹിതത്തിനു വേണ്ടി തൻ ജീവനും
നിറചിരിയോടെയേകിയോരാണു നാം
മഹിതമാമൊരു ധർമ്മത്തിനായ്ക്കൊണ്ടു
വിധിയെ കീഴ്മേൽ മറിച്ചവരാണു നാം

ഇവിടെയിന്നു നാം പാടിടും ഗാനങ്ങൾ
അവരുടെ രക്തസങ്കീർത്തനങ്ങളാം
ഇവിടെ നാമേന്തിടുന്നൊരീ പന്തങ്ങൾ
അവരുരുകി ജ്വലിപ്പിച്ചെടുത്തതാം

ഇനിയും വറ്റിയിട്ടില്ലയാ വീര്യത്തിൻ
ഉറവയെന്നു നാം കാണിയ്ക്കയാണിതാ
ഇനിയുമസ്തമിച്ചിട്ടില്ല ധർമ്മത്തിൻ
പകലൊളിയെന്നു ഘോഷിയ്ക്കയാണിതാ

ഇനി വരുന്ന യുഗങ്ങൾക്കു പാടുവാൻ
പുതിയ ഗീതം രചിയ്ക്കുകയാണു നാം
ഇനി വരുന്ന തലമുറയോർക്കുവാൻ
വിജയഗാഥയെഴുതുകയാണു നാം

തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ചേ നടക്കുക
നിലമുഴുതുകൊണ്ടേ നമ്മൾ പോവുക
അനുഭവിയ്ക്കുവാൻ നാമില്ലയെങ്കിലും
പുതുയുഗത്തിന്റെ വിത്തു നാം പാകുക.

ഇനിയിരുട്ടിന്റെ അന്ത്യത്തിനായൊരു
അരവിനാഴിക കാത്തിരുന്നാൽ മതി
ഇനിയീ വൃക്ഷം കടപുഴകാനൊരു
മൃദുസമീരന്റെ സംസ്പർശനം മതി
ഇനിയും കെട്ടിപ്പടുക്കുവാനാവാതെ
ഇവിടെ രാക്ഷസക്കോട്ട തകരുവാൻ
ഉയിരിൽ അയ്യപ്പനാമം ജപിയ്ക്കുന്ന
ജനതതിയുടെ ശ്വാസമൊന്നേ മതി

അതുവരേയ്ക്കുമീ രക്തം തിളയ്ക്കണം
അതുവരേ കൈകൾ താഴാതിരിയ്ക്കണം
അതുവരേയ്ക്കും നാം ആശ തൻ ജ്വാലകൾ
തിരികെടാതിങ്ങു കാത്തുസൂക്ഷിയ്ക്കണം

അവൻ, അവൻ മാത്രം ജീവിപ്പു, അന്യനായ്
സ്വയമുരുകി ആർ ജീവിച്ചിടുന്നുവോ
അവനവന്നായി മാത്രം കിണയുന്നോർ
മൃതി വരുന്നതിൻ മുൻപേ മരിച്ചവർ *

*“They alone live who live for others. Rest are more dead than alive”- Swami Vivekananda

Thursday, December 6, 2018

മോഷ്ടിച്ച കാവ്യം

എന്തിതു കോലാഹലം?കാവ്യമോഷണമെന്നു
ചിന്തിച്ചിടാതേ നാമും പറയുന്നതു കേട്ടാൽ
ഇന്നിതുവരേ കണ്ടിടാത്ത പോലല്ലേ, കേൾക്കൂ
മോഷണമില്ലാതെങ്ങു നിലനിൽക്കുവാൻ കാവ്യം

ഉണ്ടൊരേ മഹാകാവ്യമതിന്നീ പ്രപഞ്ചമെ -
ന്നല്ലയോ തലക്കെട്ടു നൽകി നാമിന്നോളവും
അതിന്റെയോരോ വരി കട്ടെടുത്തല്ലോ നിത്യം
വിരിയിയ്ക്കുന്നൂ സൂര്യൻ സുന്ദരപ്രഭാതത്തെ

ആയതിനവാച്യാനുഭൂതിയിലാവിഷ്ടരായ്
പാദപങ്ങളോ ഭൂവിൽ വിരിയിയ്ക്കുന്നൂ സൂനം
ആ പുഷ്പകാവ്യങ്ങളെ നുകർന്നേ മൂളുന്നിതാ
വണ്ടുകൾ നിരന്തരം ഗാനങ്ങൾ  പകലൊക്കെ

ഓരോരോ പുഷ്പത്തിന്റെ വരികൾ ചേർത്തല്ലയോ
ഭൂമിയും വിരിയ്ക്കുന്നൂ വാസന്തകാവ്യാരാമം
അതിലേറ്റവും ഭംഗി കലരും വാസന്തത്തെ
ഹൃദയം കൊണ്ടാടുന്നൂ പൊന്നോണപ്പൊലിപ്പാട്ടിൽ

കണ്ണുനീരൊഴുക്കിയാ വിണ്ടലം പാടും ഗാന -
മല്ലയോ കേൾക്കുന്നു നാം പല ഭാഷയിലോർത്താൽ
കൂവിടും കുയിലില്ലാതാതിരക്കുളിരില്ലാ-
തോമന മുക്കുറ്റിയ്ക്കു വിരിയും നാണം വിനാ
പൂർണ്ണമാകുമോ ഭാഷ, ചിന്തിച്ചാലനന്തമാം
ജീവചേതന തന്റെ ഭാഷാനുവാദം കാവ്യം.

സത്യനവ്യയൻ മഹാദേവന്റെയുടുക്കിൽ നി-
ന്നയ്യുണ് ഋളുക്കായി* വന്നൊരാദിമ ശബ്ദം
കേട്ടവർ കൊരുത്തൊരാ അക്ഷരമാല്യത്തിനാൽ
നീട്ടിയും കുറുക്കിയും വിരചിച്ചൊരീ ഭാഷ
ആയതിൻ ചിറകേറിയല്ലിയാ മഹാമുനി-
യ്ക്കായതാ തുണയറ്റ പക്ഷിതൻ ശോകം കാണാൻ

ആ രാമാമൃതത്തിന്റെ തെളിനീരൊഴുക്കിനാൽ
പാവനമായിത്തീർന്നൂ ഭരതക്ഷിതി പണ്ടേ
പിന്നീടാ വാക്കിൻ തുമ്പിലാടിയ കിളിയല്ലേ
തന്നതാ തുഞ്ചത്തെഴും രാമാനുജന്നും കാവ്യം

രഘുവംശത്തെപ്പാടാനാഞ്ഞ കാളിദാസന്നും
തുണയായ് വന്നുള്ളതാ വേടന്റെ ഗാനം മാത്രം
യക്ഷന്റെ നിശ്വാസത്തെപ്പകർത്താനല്ലോ മേഘ-
മാലകൾതന്നെദ്ദൂതു പോകുവാൻ നിയോഗിച്ചാൻ

ആയിരം പദങ്ങളാൽ തീർക്കുന്ന കവിതയ്ക്കു-
മാകുമോ പുതുതായി വല്ലതും സൃഷ്ടിക്കുവാൻ
എത്രമേൽ സന്തോഷങ്ങൾ, എത്ര ദുഃഖങ്ങൾ, എത്ര
സത്യവാഞ്ഛകൾ, മോഹഭംഗങ്ങൾ, നിരാശകൾ
എത്രയോ പുലരികൾ, ഋതുക്കൾ, ശലഭത്തിൻ
സ്വപ്നങ്ങൾ മോഷ്ടിച്ചല്ലീ പിറക്കുന്നതു കാവ്യം?

നിർത്തിടാമതിന്നാലീ മോഷണവിവാദങ്ങ -
ളൊത്തുചേർന്നിടാം നാലാൾക്കുതകാനായിജ്ജീവൻ
കത്തിടും ചിരന്തനമക്ഷരജ്യോതിസ്സിൽ നി-
ന്നുത്തുംഗ മനുഷ്യാന്തർജ്വാല നാം കൊളുത്തീടാം !!!

* മാഹേശ്വര സൂത്രങ്ങൾ

Tuesday, October 16, 2018

അയ്യനോട്

ഇരവിനന്ധത മൂടിയ ഭൂമിയിൽ -
ച്ചിരപുരാതന സത്യമുയിർക്കുവാൻ
വിരിയണേ തവ ദീപ്തമുഖത്തൊരു
നറുചിരി അതിനായുയിരും തരാം

അരുതു പൈതൃകമെന്നു വിധിച്ചൊരീ-
യസുരതാണ്ഡവമിന്നു മദിയ്ക്കവേ
മദമിയന്ന പ്രജാപരിപാലകർ
തവഹിതങ്ങളെ മാറ്റിമറിയ്ക്കവേ

ഇതുവരേ തവ മന്ത്രമൊരിയ്ക്കലും
ഉരുവിടാത്തവർ കെട്ടുമുറുക്കവേ
വരികയാണവർ നിന്റെ വിധിയ്ക്കുമേൽ
വെറുമൊരു കടലാസ് വിധിയോടിതാ

വരികയാണവർ നിന്റെ വ്രതത്തിനെ -
പ്പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു കളഞ്ഞവർ
വരികയാണവർ നിൻ തിരുസന്നിധി
മലിനമാക്കുവതിന്നു മുതിർന്നിതാ

വിധി വണങ്ങിടുമാ നട കാണുവാൻ
വിധിയുമായി വരും മഹിഷങ്ങളെ
മൃഗയ ചെയ്യുവതിന്നതിനേകണേ
അനുമതി പശുപാശവിമോചകാ

ഹരിഹരന്റെ സുതാ, അവഹേളനം
അവരുയർത്തുകയാണു നിരന്തരം
മഹിഷി തൻ മദമങ്ങു കളഞ്ഞ പോൽ
കളയണേയിവർ തൻ മദവും വിഭോ

ഘൃതമണിഞ്ഞൊരു മൂർത്തിയിൽ യോഗബ-
ന്ധനമണിഞ്ഞ പട്ടാസനവിഗ്രഹേ
മനമുറയ്ക്കണമായതിനായി ഞാൻ
ഘൃണി! പദാംബുജമിന്നു വണങ്ങിടാം

സ്മൃതിയിൽ താവക മുദ്ധമുഖം, ദേഹ-
മണിയുമാ തിരുമുദ്ര, ജപിയ്ക്കുവാൻ
ശരണമന്ത്രമിതിൽപ്പരമെന്തു ധ-
ന്യത വരാൻ, മൃതി തൻ ഭയമേശുമോ?

ശബരിമാമല മേലെയിരിപ്പൊരെ-
ന്നുയിരിനും ഉയിരായിടുമയ്യനേ
ഇനി സഹിപ്പതിനാകുവതില്ല മേ
വരികയാണടിയങ്ങൾ, തുണയ്ക്കണേ

കളമൃദുസ്മിതമോടെ സമാധിയിൽ
മരുവിടും വരദാഖിലനായകാ
തവ ഗിരിയ്ക്കൊരു രക്ഷണമേകുവാൻ
വരികയായൊരു സേന കണക്കിനെ

പഴയ പോൽ തവ സന്നിധി കാണുവാൻ
അതിവിശുദ്ധമീ ധർമ്മമുയിർക്കുവാൻ
ജഡത വിട്ടുയരും തിരമാല പോൽ
വരികയാണിഹ ഹൈന്ദവ ചേതന

തെരുവുകൾ ശരണം വിളിയിൽ കുതിർ-
ത്തൊരു ജനാവലി നിന്നെയുണർത്തവേ
ചൊരിയണേ കൃപ ഞങ്ങളിലെപ്പൊഴും
നിറയണേ നിറപൗരുഷമായ് സ്വയം

ഹരിവരാസനരാഗമതിൽ സ്വയം
അഭിരമിച്ചുറങ്ങീടുക അയ്യനേ
ഇവിടെ താവകസേവകർ ഞങ്ങളു-
ണ്ടുയിരുമൂണുമുറക്കവുമേകുവാൻ

രിപുസമൂഹമതെത്ര ശ്രമിക്കിലും
തവ വനത്തിലെ നിത്യ പ്രശാന്തത
തകരുവാനിവിടുള്ളൊരു ഭക്തനും
അനുവദിയ്ക്കുകയില്ല ജഗത്പ്രഭോ

അസുരരോങ്ങിടുമായുധമേതിനും
തരണമങ്ങു തവായുധമുത്തരം
അവരുയർത്തുമപസ്വരമൊക്കെയും
ശരണമന്ത്രജപത്തിൽ ലയിയ്ക്കണം

ഉയരുമീ സമരാഗ്നിയിൽ ശോണിതം
കലരും രാക്ഷസ കോട്ടകൾ കത്തണം
തവ ഹിതം നിറവേറ്റുവതിന്നു നീ -
യരുളണം തവ ശക്തിയിവർകളിൽ

പടി ചവിട്ടി വരും പതിനെട്ടുമാ
വിജയം(ൻ) നിന്നുടെ കാൽക്കൽ പതിയ്ക്കുവാൻ
മകരജ്യോതിയുയർന്നിടുമീ മല
ശരണമന്ത്ര വിഭൂഷിതമായിടും

തല കുനിച്ചിഹ മൂന്നുലകും തൊഴും
ശബരിമാമല മേവിടുമെൻ പുരാൻ
കലിമലങ്ങളകറ്റിടുമയ്യനേ
ശരണമെന്നു ജഗത്തു വിളിച്ചിടും

ചിത്രം കടപ്പാട്:S Aadikesh Narayan

Friday, August 17, 2018

പ്രളയപയോധിജലേ

ചിങ്ങം പിറന്നൂ - പിറക്കട്ടെ -
യീയെനിക്കെന്തോണം എന്തു വിഷു?
അത്തം ചിരിച്ചൂ - ചിരിച്ചോട്ടെ -
യെന്നുള്ളിൽ ആജന്മദീർഘം കടൽ

നോവുകളാറാതെ മാന്തുന്നു
പിന്നെയും വേവുന്നൊരീ ജീവനെ
കാതുകൾക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങുന്നു
പ്രാണന്റെ അന്ത്യശ്വാസത്തിൻ വിളി

നഷ്ടക്കണക്കു നോക്കാൻ ത്രാണിയില്ലാതെ
കുമ്പിട്ടിരിക്കുന്നൊരെൻ
നേർക്കു നീളുന്നുവോ കയ്ക്കും കരുണയിൽ
ചാലിച്ചൊരെച്ചിൽ പൊതി

വന്നു പോയത്രേ ഹെലിക്കോപ്ടറിൽ അധി-
കാരികൾ ഒന്നു രണ്ട്
കണ്ടു കാണില്ലവർ ജീവപ്പുഴുക്കളാം
ഞങ്ങളെ മേലെ നിന്ന്.

കണ്ടെങ്കിലെന്തവർ നല്കുമോ കൈവിട്ടു
പോയതാം ജീവിതങ്ങൾ
നൽകീടുവാനവർക്കാകുമോ പൂക്കുന്ന
ചിങ്ങപ്പുലരി വീണ്ടും

പൊയ്പോയതൊക്കെയും ഓർമ്മയിൽ പിന്നെയും
വന്നു കലമ്പൽ കൂട്ടേ
നീർ വറ്റിയ കണ്ണിലേതോ ചലച്ചിത്ര
തേരോട്ടം കണ്ടിടുന്നൂ.

അങ്ങാണ് നമ്മുടെ വീടതാ പൊങ്ങിനിൽ-
ക്കും മരത്തിന്നരികെ
അങ്ങാണ് കാരണവന്മാർ ഉറങ്ങും തറ,
അങ്ങ് ദൂരെ തൊഴുത്ത്

അങ്ങതാ രണ്ടു മരത്തലപ്പിന്നിട-
യ്ക്കാകും നിൻ വിദ്യാലയം
കുഞ്ഞുങ്ങൾ വൈകീട്ട് പായുന്ന പോലെയ-
ല്ലേ ജലം പായുന്നത്

എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയ് വൻ കൊടുങ്കാറ്റിലും
നെഞ്ച് വിരിച്ചു നിന്ന
മാവുകൾ, പോയീ കവുങ്ങുകൾ, കിങ്ങിണി
ഊരാത്ത പൂമരങ്ങൾ

എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയ് പാടങ്ങൾ,പൂത്തിരി
കത്തിച്ചു നിന്ന രാത്രി
പൂവെയിൽനാളങ്ങൾ, വെൺമുകിൽ ചന്തങ്ങൾ,
നാമം ജപിച്ച സന്ധ്യ

എങ്ങും പ്രളയജലം മാത്രം, ജീവനെ
ഊറ്റിക്കുടിച്ച് നൃത്തം
തുള്ളും മഹാകാലഭൈരവതാണ്ഡവം,
സംഹാര നൃത്തസന്ധ്യ

എങ്ങും ദുരിതമഹാമാരി, കണ്ണുനീർ
ചേർത്തൊഴുകുന്ന പുഴ.
എങ്ങും നിശ്ശബ്ദമായ് പെയ്തൊഴുകും മൃതി,
ഭഗ്നമോഹത്തിൻ ശവം.

പൊട്ടിയ വീടുകൾ, പാലങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാം
അല്പമീ പെയ്‌ത്തൊഴിഞ്ഞാൽ
പൊട്ടിയ ജീവിത മൺകുടങ്ങൾ കൂട്ടി-
ച്ചേർക്കുവാനാണു കഷ്ടം

ശാന്തമായ്ത്തീരുക നീരൊഴുക്കേ, ഞങ്ങൾ
കാലൊന്നുറപ്പിക്കുവാൻ
ശാന്തമായ്ത്തീരുക പേമാരിയേ, എൻ്റെ
കുഞ്ഞുണരാതിരിക്കാൻ

ശാന്തി പയോദമേ, ശാന്തി സമുദ്രമേ
ശാന്തി മരുത്തുക്കളേ
ശാന്തി മലകളേ, ശാന്തി പുഴകളേ
ശാന്തി  ജീവാമൃതമേ

കണ്ണീരിൻ മഴ തോർന്നിടാത്ത പുലരിയ്‌ക്കൊപ്പം വിടർന്നീടിലും
തുമ്പേ നിന്നെയടിച്ചു വീഴ്ത്തുവതിനീ വജ്രായുധം വീശവേ
നിന്നെച്ചൂടിയൊരന്തകാന്തക പദാംഭോജം സ്മരിച്ചീടുകാ-
സന്നം മൃത്യുവകന്നിടും, പുതുവെയിൽ പൊൻകോടി കൊണ്ടേവരും.