Tuesday, October 16, 2018

അയ്യനോട്

ഇരവിനന്ധത മൂടിയ ഭൂമിയിൽ -
ച്ചിരപുരാതന സത്യമുയിർക്കുവാൻ
വിരിയണേ തവ ദീപ്തമുഖത്തൊരു
നറുചിരി അതിനായുയിരും തരാം

അരുതു പൈതൃകമെന്നു വിധിച്ചൊരീ-
യസുരതാണ്ഡവമിന്നു മദിയ്ക്കവേ
മദമിയന്ന പ്രജാപരിപാലകർ
തവഹിതങ്ങളെ മാറ്റിമറിയ്ക്കവേ

ഇതുവരേ തവ മന്ത്രമൊരിയ്ക്കലും
ഉരുവിടാത്തവർ കെട്ടുമുറുക്കവേ
വരികയാണവർ നിന്റെ വിധിയ്ക്കുമേൽ
വെറുമൊരു കടലാസ് വിധിയോടിതാ

വരികയാണവർ നിന്റെ വ്രതത്തിനെ -
പ്പരിഹസിച്ചു ചിരിച്ചു കളഞ്ഞവർ
വരികയാണവർ നിൻ തിരുസന്നിധി
മലിനമാക്കുവതിന്നു മുതിർന്നിതാ

വിധി വണങ്ങിടുമാ നട കാണുവാൻ
വിധിയുമായി വരും മഹിഷങ്ങളെ
മൃഗയ ചെയ്യുവതിന്നതിനേകണേ
അനുമതി പശുപാശവിമോചകാ

ഹരിഹരന്റെ സുതാ, അവഹേളനം
അവരുയർത്തുകയാണു നിരന്തരം
മഹിഷി തൻ മദമങ്ങു കളഞ്ഞ പോൽ
കളയണേയിവർ തൻ മദവും വിഭോ

ഘൃതമണിഞ്ഞൊരു മൂർത്തിയിൽ യോഗബ-
ന്ധനമണിഞ്ഞ പട്ടാസനവിഗ്രഹേ
മനമുറയ്ക്കണമായതിനായി ഞാൻ
ഘൃണി! പദാംബുജമിന്നു വണങ്ങിടാം

സ്മൃതിയിൽ താവക മുദ്ധമുഖം, ദേഹ-
മണിയുമാ തിരുമുദ്ര, ജപിയ്ക്കുവാൻ
ശരണമന്ത്രമിതിൽപ്പരമെന്തു ധ-
ന്യത വരാൻ, മൃതി തൻ ഭയമേശുമോ?

ശബരിമാമല മേലെയിരിപ്പൊരെ-
ന്നുയിരിനും ഉയിരായിടുമയ്യനേ
ഇനി സഹിപ്പതിനാകുവതില്ല മേ
വരികയാണടിയങ്ങൾ, തുണയ്ക്കണേ

കളമൃദുസ്മിതമോടെ സമാധിയിൽ
മരുവിടും വരദാഖിലനായകാ
തവ ഗിരിയ്ക്കൊരു രക്ഷണമേകുവാൻ
വരികയായൊരു സേന കണക്കിനെ

പഴയ പോൽ തവ സന്നിധി കാണുവാൻ
അതിവിശുദ്ധമീ ധർമ്മമുയിർക്കുവാൻ
ജഡത വിട്ടുയരും തിരമാല പോൽ
വരികയാണിഹ ഹൈന്ദവ ചേതന

തെരുവുകൾ ശരണം വിളിയിൽ കുതിർ-
ത്തൊരു ജനാവലി നിന്നെയുണർത്തവേ
ചൊരിയണേ കൃപ ഞങ്ങളിലെപ്പൊഴും
നിറയണേ നിറപൗരുഷമായ് സ്വയം

ഹരിവരാസനരാഗമതിൽ സ്വയം
അഭിരമിച്ചുറങ്ങീടുക അയ്യനേ
ഇവിടെ താവകസേവകർ ഞങ്ങളു-
ണ്ടുയിരുമൂണുമുറക്കവുമേകുവാൻ

രിപുസമൂഹമതെത്ര ശ്രമിക്കിലും
തവ വനത്തിലെ നിത്യ പ്രശാന്തത
തകരുവാനിവിടുള്ളൊരു ഭക്തനും
അനുവദിയ്ക്കുകയില്ല ജഗത്പ്രഭോ

അസുരരോങ്ങിടുമായുധമേതിനും
തരണമങ്ങു തവായുധമുത്തരം
അവരുയർത്തുമപസ്വരമൊക്കെയും
ശരണമന്ത്രജപത്തിൽ ലയിയ്ക്കണം

ഉയരുമീ സമരാഗ്നിയിൽ ശോണിതം
കലരും രാക്ഷസ കോട്ടകൾ കത്തണം
തവ ഹിതം നിറവേറ്റുവതിന്നു നീ -
യരുളണം തവ ശക്തിയിവർകളിൽ

പടി ചവിട്ടി വരും പതിനെട്ടുമാ
വിജയം(ൻ) നിന്നുടെ കാൽക്കൽ പതിയ്ക്കുവാൻ
മകരജ്യോതിയുയർന്നിടുമീ മല
ശരണമന്ത്ര വിഭൂഷിതമായിടും

തല കുനിച്ചിഹ മൂന്നുലകും തൊഴും
ശബരിമാമല മേവിടുമെൻ പുരാൻ
കലിമലങ്ങളകറ്റിടുമയ്യനേ
ശരണമെന്നു ജഗത്തു വിളിച്ചിടും

ചിത്രം കടപ്പാട്:S Aadikesh Narayan

Friday, August 17, 2018

പ്രളയപയോധിജലേ

ചിങ്ങം പിറന്നൂ - പിറക്കട്ടെ -
യീയെനിക്കെന്തോണം എന്തു വിഷു?
അത്തം ചിരിച്ചൂ - ചിരിച്ചോട്ടെ -
യെന്നുള്ളിൽ ആജന്മദീർഘം കടൽ

നോവുകളാറാതെ മാന്തുന്നു
പിന്നെയും വേവുന്നൊരീ ജീവനെ
കാതുകൾക്കുള്ളിൽ മുഴങ്ങുന്നു
പ്രാണന്റെ അന്ത്യശ്വാസത്തിൻ വിളി

നഷ്ടക്കണക്കു നോക്കാൻ ത്രാണിയില്ലാതെ
കുമ്പിട്ടിരിക്കുന്നൊരെൻ
നേർക്കു നീളുന്നുവോ കയ്ക്കും കരുണയിൽ
ചാലിച്ചൊരെച്ചിൽ പൊതി

വന്നു പോയത്രേ ഹെലിക്കോപ്ടറിൽ അധി-
കാരികൾ ഒന്നു രണ്ട്
കണ്ടു കാണില്ലവർ ജീവപ്പുഴുക്കളാം
ഞങ്ങളെ മേലെ നിന്ന്.

കണ്ടെങ്കിലെന്തവർ നല്കുമോ കൈവിട്ടു
പോയതാം ജീവിതങ്ങൾ
നൽകീടുവാനവർക്കാകുമോ പൂക്കുന്ന
ചിങ്ങപ്പുലരി വീണ്ടും

പൊയ്പോയതൊക്കെയും ഓർമ്മയിൽ പിന്നെയും
വന്നു കലമ്പൽ കൂട്ടേ
നീർ വറ്റിയ കണ്ണിലേതോ ചലച്ചിത്ര
തേരോട്ടം കണ്ടിടുന്നൂ.

അങ്ങാണ് നമ്മുടെ വീടതാ പൊങ്ങിനിൽ-
ക്കും മരത്തിന്നരികെ
അങ്ങാണ് കാരണവന്മാർ ഉറങ്ങും തറ,
അങ്ങ് ദൂരെ തൊഴുത്ത്

അങ്ങതാ രണ്ടു മരത്തലപ്പിന്നിട-
യ്ക്കാകും നിൻ വിദ്യാലയം
കുഞ്ഞുങ്ങൾ വൈകീട്ട് പായുന്ന പോലെയ-
ല്ലേ ജലം പായുന്നത്

എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയ് വൻ കൊടുങ്കാറ്റിലും
നെഞ്ച് വിരിച്ചു നിന്ന
മാവുകൾ, പോയീ കവുങ്ങുകൾ, കിങ്ങിണി
ഊരാത്ത പൂമരങ്ങൾ

എങ്ങോ മറഞ്ഞു പോയ് പാടങ്ങൾ,പൂത്തിരി
കത്തിച്ചു നിന്ന രാത്രി
പൂവെയിൽനാളങ്ങൾ, വെൺമുകിൽ ചന്തങ്ങൾ,
നാമം ജപിച്ച സന്ധ്യ

എങ്ങും പ്രളയജലം മാത്രം, ജീവനെ
ഊറ്റിക്കുടിച്ച് നൃത്തം
തുള്ളും മഹാകാലഭൈരവതാണ്ഡവം,
സംഹാര നൃത്തസന്ധ്യ

എങ്ങും ദുരിതമഹാമാരി, കണ്ണുനീർ
ചേർത്തൊഴുകുന്ന പുഴ.
എങ്ങും നിശ്ശബ്ദമായ് പെയ്തൊഴുകും മൃതി,
ഭഗ്നമോഹത്തിൻ ശവം.

പൊട്ടിയ വീടുകൾ, പാലങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാം
അല്പമീ പെയ്‌ത്തൊഴിഞ്ഞാൽ
പൊട്ടിയ ജീവിത മൺകുടങ്ങൾ കൂട്ടി-
ച്ചേർക്കുവാനാണു കഷ്ടം

ശാന്തമായ്ത്തീരുക നീരൊഴുക്കേ, ഞങ്ങൾ
കാലൊന്നുറപ്പിക്കുവാൻ
ശാന്തമായ്ത്തീരുക പേമാരിയേ, എൻ്റെ
കുഞ്ഞുണരാതിരിക്കാൻ

ശാന്തി പയോദമേ, ശാന്തി സമുദ്രമേ
ശാന്തി മരുത്തുക്കളേ
ശാന്തി മലകളേ, ശാന്തി പുഴകളേ
ശാന്തി  ജീവാമൃതമേ

കണ്ണീരിൻ മഴ തോർന്നിടാത്ത പുലരിയ്‌ക്കൊപ്പം വിടർന്നീടിലും
തുമ്പേ നിന്നെയടിച്ചു വീഴ്ത്തുവതിനീ വജ്രായുധം വീശവേ
നിന്നെച്ചൂടിയൊരന്തകാന്തക പദാംഭോജം സ്മരിച്ചീടുകാ-
സന്നം മൃത്യുവകന്നിടും, പുതുവെയിൽ പൊൻകോടി കൊണ്ടേവരും.

Friday, July 27, 2018

ഗുരുവെത്തൊഴാം

തിരിയിട്ടു കൊളുത്തും പൊൻ-
വിളക്കായ് ഹൃദയാന്തികേ
പ്രകാശിക്കുന്ന സൗവർണ്ണ-
പാദപങ്കജമേ തൊഴാം

ദുരിതത്തിൻ മഹാവേനൽ
വെയിലിൽ ഞങ്ങൾ നിൽക്കവേ
കുടനീട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന
അൻപാം നിൻ കഴൽ കൈതൊഴാം

തളരും ജീവലക്ഷങ്ങൾ-
ക്കാശ്വാസമരുളുന്നതാം
കൃപാമൃതക്കടൽ തിങ്ങും
കണ്ണുകൾ രണ്ടും കൈതൊഴാം

ശ്വാസം മുട്ടിപ്പിടഞ്ഞീടും 
ഹൃദയങ്ങൾക്കകത്തു ഹാ
മാലേയമരുതാകുന്ന
ധ്യാനസൗഭഗമേ തൊഴാം

ബാധിര്യം നീക്കി നാമത്തിൻ
പീയൂഷം പകരുന്നതാം
ചിത്പ്രകാശസ്മിതം തൂകും
വക്ത്രങ്ങൾ പ്രണമിച്ചിടാം

തിമിരം കീറി നേത്രങ്ങൾ
തെളിയിക്കുന്ന രശ്മികൾ
പുറപ്പെടും നഖങ്ങൾ തൻ
വൈദ്യുതദ്യുതി കൈതൊഴാം

ശിഷ്യരെച്ചേർത്തണയ്ക്കുന്ന
തിരുനെഞ്ചിഹ ഞാൻ തൊഴാം
ഭയമൊക്കെയകറ്റുന്ന
ബാഹുദ്വന്ദ്വങ്ങൾ കൈതൊഴാം

പ്രണവാർത്ഥം ചൊരിഞ്ഞീടും
ചിന്മുദ്രാംഗുലികൾ തൊഴാം
മഴവിൽച്ചന്തമേറും നിൻ
പുരികക്കൊടികൾ തൊഴാം

ചിന്താശൂന്യമനസ്സിങ്കൽ
തെളിയും അഴകേ തൊഴാം
ആത്മസന്ദർശനത്തിന്റെ
പഥദർശക കൈതൊഴാം

തുമ്പപ്പൂവിന്റെ നൈർമല്യം
ചേർന്ന മാനസമേ തൊഴാം
വിണ്ടലം പോൽ സമസ്തർക്കും
തുല്യനാം നിന്നെ കൈതൊഴാം

അന്ധകാരാദ്രി പിളരും
പൊന്നുഷ:സന്ധ്യയേ തൊഴാം
മാനുഷാത്മാവിലുണരും
ഗുരു ലാവണ്യമേ തൊഴാം

ഗുരുപൂർണിമയിൽ പെയ്യും
നിലാവിൻ കടലേ തൊഴാം
അനാഥനാഥനാം സച്ചിത്-
പരമാനന്ദമേ തൊഴാം

Monday, July 16, 2018

രാമായണമാസ ചിന്തകൾ

രാമായണ കവിതാ മരന്ദം ചെവിയിൽ തുളിക്കുന്ന ഒരു കാലം കൂടി വരവായി. ഹൃദയം ശ്രീരാമപാദങ്ങളിൽ ചേർത്തു തുഞ്ചത്തെഴും ആചാര്യൻ ആ കിളിത്തത്തയിലൂടെ പാടിച്ച ഒരു ഗീതം ഇന്നുമുതൽ നമ്മുടെ പഞ്ഞങ്ങളിൽ നമ്മെ സാന്ത്വനിപ്പിക്കും, ഭക്തിയുടെ പേമാരി വർഷിക്കും, രാമനാമമാകും അമൃതം തളിച്ച് നമ്മെ ജീവന്മുക്തിയിലേക്ക് നയിക്കും....

രാമൻ ധർമ്മമാണെന്നും ധർമ്മമെന്നാൽ രാമനാണെന്നും ഉറച്ച് വിശ്വസിച്ച ഒരു തലമുറ കേരളത്തിൽ അന്യം നിന്നു തുടങ്ങിയ കാലത്താണ് തുഞ്ചത്താചാര്യൻ ആ അധർമ്മികൾക്കെതിരെ തന്റെ തൂലിക കൊണ്ടൊരു യുദ്ധം നയിച്ചത്. ജാതീയതയും അതിന്റെ ഘോരാന്ധകാരം ഹൃദയത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ അധികാരികളും കൂടി  മലീമസമാക്കിയ ഒരു ഭാഷയെയും സംസ്കാരത്തെയും, അതിലുപരി അതിന്റെ കാതലായ ആധ്യാത്മികതയെയും "ശ്രീരാമ രാമാ രാമാ" എന്ന് തുടങ്ങുന്ന വളരെ സരളമായ നിസ്സാരമായ നാലു വരികൾ കൊണ്ടാണ്  അദ്ദേഹം കൈരളിക്ക് വീണ്ടെടുത്ത് തന്നത്. നമ്മുടെ ഭാഷാപിതാവ് മാത്രമല്ല മറിച്ച് കേരളത്തെ ഇന്നും ദേശീയധാരയിൽ ഉറച്ച് നിൽക്കാൻ സഹായിച്ച ഒരു സാമൂഹ്യ ചാലകശക്തി കൂടിയാണ്.

ശ്രീരാമന്റെ ജീവിതമാണ് ഭാരതീയധർമ്മ സങ്കല്പത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം. ദേവതാത്മാ ഹിമാലയം എന്ന പോലെ അത് ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നു. നമുക്ക് നമ്മുടെ ജീവിതങ്ങളെ തട്ടിച്ച് നോക്കാൻ. ഓരോ വാക്കും, ഓരോ ചിന്തയും, ഓരോ പ്രവൃത്തിയും രാമന്റെ ജീവിതമാകുന്ന ഉരകല്ലിൽ ഉരച്ച് നോക്കിയാൽ തെളിയും സ്വർണ്ണമോ ചെമ്പോ എന്ന വസ്തുത. അതിനാലാണ് ആ രാമൻ ഭാരതത്തിന്റെ ആത്മാവായത്. രാഷ്ട്രപിതാവ് മരിക്കുമ്പോഴും ജപിച്ച താരകമായത്. രാമക്ഷേത്രം ഭാരതാത്മാവിന്റെ അടങ്ങാത്ത ദാഹവും മോഹവുമായത്.

ഏറെ കാലം ഈ വെളിച്ചത്തിനു പുറം തിരിഞ്ഞു നിന്ന കേരളീയ സമൂഹത്തിനു നേരെ, ഈ വെളിച്ചത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ച അഭിവന്ദ്യഗുരുവാണ് തുഞ്ചത്ത് എഴുത്തച്ഛൻ. കവി കുഞ്ഞിരാമൻ നായർ അഭിപ്രായപ്പെട്ടത് പോലെ " തുളസീദാസനും തുഞ്ചത്തെഴുത്തച്ഛനും രണ്ടല്ല". ഉത്തരേന്ത്യയിൽ രാമചരിതമാനസത്തിലൂടെ തുളസീദാസൻ ചെയ്തതും, കമ്പർ തമിഴിൽ ചെയ്തതും തന്നെ ആണ് ശ്രീ രാമാനുജ ആചാര്യൻ മലയാളത്തിൽ ചെയ്തത്. പക്ഷെ സാമൂഹികമായി അതിന് ഒരുപാട് അധികം വർണ്ണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് മാത്രം.

മലയാളഭാഷ അതിന്റെ സൗന്ദര്യാത്മകത ആദ്യമായി കണ്ടെടുക്കുന്നത് ഈ രാമാഗാനത്തിലാണ്. സംസ്കൃതത്തിന്റെയും തമിഴിന്റെയും അതിപ്രസരം ഇല്ലാത്ത ശുദ്ധ തെളിനീരൊഴുക്കായി മലയാളം ആദ്യം പ്രവഹിച്ചത് ആ കിളിപ്പെണ്ണിലൂടെയാണ്. പ്രയോഗങ്ങൾ ആയും, പദ്യശകലങ്ങൾ ആയും മലയാളി അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും ഉദ്ധരിച്ച പല ശ്ലോകങ്ങളും ശൈലികളും ഈ കിളിപ്പാട്ടിൽ ജനിച്ചതാണ്.

തികഞ്ഞ അവജ്ഞയോടെ നാം തന്നെ ഇതിനെ തമസ്കരിച്ചിരുന്നു ഒരു കാലത്ത്. പിന്തിരിപ്പനായും, സവർണ്ണതയുടെ പ്രതീകമായും ഒക്കെ രാമകഥയെ കാണാൻ നമ്മെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു ഇടക്കാലത്ത് വന്ന ഇരുട്ടുകൾ. ആ ഇരുട്ടിനെയും കീറിമുറിച്ച് ഈ സൂര്യനെ വീണ്ടും തെളിയിച്ചെടുത്തത്‌ ആയിരക്കണക്കിന് നിസ്വാർത്ഥരായ പ്രവർത്തകരുടെ ആത്മശക്തിയും കൂടിയാണ്.

അതിനാൽ ഈ വർഷം നാം രാമായണം വായിക്കുമ്പോൾ ഇതെല്ലാം ഓർക്കുക. രാമകഥ തളരാതെ പാടിയ കിളിപ്പെണ്ണിനെ ഓർക്കുക. തുഞ്ചത്താചാര്യ തൃപ്പാദങ്ങളെ ഓർക്കുക. ക്രൂരമുഹമ്മദീയർ തകർത്തെറിഞ്ഞ രാമജന്മഭൂമി ഓർക്കുക. രാമായണത്തെ വലിച്ചറിയാൻ പഠിപ്പിച്ച അഭിനവ വിപ്ലവകുമിളകളെ ഓർക്കുക. അത് വീണ്ടെടുത്തു തന്ന് നമ്മെ ആത്മാഭിമാനം ഉള്ളവരാക്കിത്തീർത്തവരെ സ്മരിക്കുക.
എല്ലാറ്റിനും ഉപരിയായി, ഒരു രാമായണക്കാലത്തേക്ക് മാത്രമുള്ളതല്ല ഇതെന്നും നിത്യജീവിതത്തിൽ പ്രയോഗിക്കാനുള്ളതാണ് രാമതത്വം എന്നും മറക്കാതിരിക്കുക.
ശ്രീരാമചന്ദ്രന്റെ കാലിൽ ഒരു തുളസീദളമായി സ്വയം സമർപ്പിക്കുമാറാകുക.....

Wednesday, May 2, 2018

വിദ്യാരംഭം

"എഴുതാതിരിപ്പതെന്തേ നീയിതിത്ര നാൾ
ഒരു വാക്കു പോലും, പിണക്കമോ? സന്ധ്യകൾ
പഴയ പോലേകാന്ത മധുരമല്ലാത്തതോ?
ഘടികാര സൂചികൾക്കൊപ്പമെത്താത്തതോ?
ദിനരാത്രമോരോന്നും അറിയാത്തൊരീശ്വരൻ
കളിയായി പിച്ചിക്കളയവേ, നീ നിൻറെ
വിഫലസ്വപ്നങ്ങളിൽ ആണ്ടൊഴുകുന്നതോ?

മുഴുവൻ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞുവോ പ്രാണന്റെ
പരിഭവങ്ങൾ, ജീവശൈലങ്ങൾ താണ്ടി നീ
ചെറുതുമ്പി തൻ കണ്ണിൽ വിടരുന്ന വിസ്മയ
നിറമൊക്കെയൊപ്പിയെടുത്തുവോ, ഉച്ചയ്ക്ക്
വിറകൊള്ളും ആലിലക്കയ്യിൽ പിടിച്ചു നിൻ 
പിതൃവാക്യമൊക്കെ ശ്രവിച്ചുവോ, നഷ്ടങ്ങൾ
മാത്രം കുറിച്ചു വെക്കുന്നൊരീ നോവിൻറെ
പുസ്തകം വായിച്ചു തീർത്തുവോ, ഇല്ലെങ്കിൽ
എഴുതാതിരിപ്പതെന്തേ നീയിതിത്ര നാൾ?"
----------------------------------------
"ഗന്ധം വറ്റിയ പൂവായി 
ജീവിതം തന്നെ മാറവെ 
ഇതളെല്ലാം വിടർത്തീടാൻ
പൂവിന്നാശ മുളയ്ക്കുമോ

കാറ്റിൽ പെട്ടൊരു കപ്പൽ പോൽ
ദിശ തെറ്റിക്കുഴങ്ങവേ
വെള്ളം തേവീടുവാനല്ലാ-
താരാലാകുന്നു പാടുവാൻ

മുങ്ങിപ്പൊങ്ങുന്ന നേരത്തായ്
മുന്നിൽ വന്ന ജഡത്തെയും
ചങ്ങാടമാക്കുവാനല്ലാ-
താരുണ്ടന്ത്യേഷ്ടി ചെയ്‌വവൻ 

ജീവിതത്തിൻ മഹാശംഖം
പൂർണമാകാത്ത നാൾ വരെ 
എഴുതിത്തോൽക്കുവാനല്ലോ
എന്നെ നിങ്ങൾ ക്ഷണിപ്പത് 

നിശ്ശബ്ദതയിൽ സംഗീത
സ്വരം, ശൂന്യഹൃദന്തരേ
കവിതാ മേഘനിർഘോഷം
കേൾക്കുമ്പോളാണനുഗ്രഹം

ആശാപാശം മുറുക്കുന്ന 
ഹൃദയഗ്രന്ഥി പൊട്ടുകിൽ 
എഴുതീടുന്ന വാക്കെല്ലാം
നിത്യപൂജാ സുമങ്ങളാം

പിഴയാണെഴുതീടുന്ന 
വാക്കിൽ, ഹാ ജീവിതത്തിലും!!
അനുഭൂതികൾ പൂക്കുന്ന
കാവ്യമാകുന്നു  ജീവിതം

മായ്ക്കയാണിന്നു പണ്ടെങ്ങോ
കോറിയിട്ട പദങ്ങളെ 
പുതു വാക്കെഴുതീടാനായ്
നിറം ചേർക്കട്ടെ ജീവിതം

നാവിൻ തുമ്പിൽ തിളങ്ങുന്നു 
സ്വർണ്ണം ചേർത്ത മഹാക്ഷരം
വിരിച്ച മണലിനുള്ളിൽ
സ്നേഹത്തിൻ ഉറപൊട്ടിയോ?

എഴുതാൻ കൈവിരൽത്തുമ്പു
നീട്ടി നിൽക്കുകയാണു ഞാൻ 
പിടിച്ചെഴുതിപ്പിച്ചാലും
നിത്യവിശ്വമഹാകവേ"
-----------------------------------------------