ആത്-മാവ്

ചന്ദനക്കുറി തൊട്ട പാടം കേറി
മേടമാസമണഞ്ഞു നി:ശബ്ദമായ്
മാമ്പഴക്കാലമായീ കുയിലുകൾ
കൂകിയാർത്തൂ പുലരിയോടൊപ്പമായ്

ആറ്റിനക്കരെ സ്വപ്നത്തിലാണ്ട വൻ
മാവിന്നുള്ളിലെ സ്നേഹം തളിർത്തിതു
കാറ്റിലാകെ മണം പരത്തിപ്പതി-
നായിരം കുഞ്ഞു പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞിതു

പത്തുനൂറായിരം പൂവുകളുള്ളതിൽ
ചത്തു വീഴുന്നിതെത്രയോ, പിന്നെയും
കണ്ണിമാങ്ങ തൻ പ്രായത്തിനപ്പുറം
കണ്ടിടാതെ മടങ്ങുന്നിതെത്രയോ

അണ്ടി മൂക്കുന്ന മുൻപേ നിലം പൊത്തി
വിണ്ടുകീറിക്കിടക്കുന്നിതെത്രയോ
ഒന്നു രണ്ടെണ്ണമേയുള്ളു വേരാഴ്ത്തി
മണ്ണിൽ നിന്നൊരു വന്മരമായവർ

മണ്ണിനുള്ളിൽ തപസ്സനുഷ്ഠിച്ചവർ
കണ്ണുനീരിൻ മഴയിൽ നനഞ്ഞവർ
തൻ ശരീരം പിളർന്നും ഹൃദയത്തി-
നുണ്മയെ വളർത്തീടാൻ തുനിഞ്ഞവർ

കല്ലെറിയേ ചിരിച്ചു വീഴുന്നവർ
കൊത്തിടുമ്പോൾ പശിയകറ്റുന്നവർ
മണ്ണിലാരോരുമില്ലാതെ ചീയുമ്പോൾ
നെഞ്ഞിൽ പ്രാർത്ഥന കൈവെടിയാത്തവർ

ചീഞ്ഞളിഞ്ഞു ദുർഗന്ധം വമിക്കവേ
വൻ പുഴു ശരീരം കാർന്നു തിന്നവേ
നാളെയായിരങ്ങൾക്കു തണലാവാൻ
നീളുമാശയോടെ തപം ചെയ്തവർ

വേരു മണ്ണിലേക്കാഴ്ത്തിയും കൈകളെ
ആരുമെത്താ ഉയരത്തിൽ വീശിയും
കാതലിന്നുറപ്പിൽ നിന്നു ചുറ്റിലും
ആ തണലായി സാന്ത്വനമാകുന്നു

പൂക്കളായ് കണ്ണിമാങ്ങയായ് മൂക്കാത്ത
മാങ്ങയായിക്കൊഴിഞ്ഞവരെത്രയോ
എങ്കിലെന്തിവനൊന്നു പോരും വംശ
സ്വാദു പാരിലാകെപ്പടർത്തീടുവാൻ

ദ്വയാക്ഷരി

 ശ്രീരാമനവമി ആശംസകൾ
-------------------------------------------
എത്ര നാളായി നിന്നെക്കുറിച്ചൊരു
പാട്ടുമൂളിയിട്ടും, നിൻ ദ്വയാക്ഷരി
നാവിലല്ലാതെ എൻ നെഞ്ചകത്തൊരു
നാദഭേരിയായ് നർത്തനം ചെയ്തിട്ടും

എത്ര നാളായി കല്ലിച്ചൊരെന്മനം
നിൻ്റെ കാലിൻ പൊടിയാലുയർത്തിട്ടും
വക്കു പൊട്ടിയൊരെൻ മനോവിഭ്രമ-
ച്ചില്ലു കൊട്ടാരമൊന്നായ് തകർത്തിട്ടും

വെച്ചുകെട്ടിപ്പൊതിഞ്ഞു പുറമേയ്ക്കു
കാഴ്ചയേകാതെ കാത്തു പിടിച്ചൊരെൻ
ഹൃത്തിനുള്ളിലെ നൊമ്പരങ്ങൾക്കു മേൽ
നിൻ്റെ കാരുണ്യവാരി പൊഴിഞ്ഞിട്ടും
എത്ര നാളായി, ഏതോ നിശീഥത്തിൽ
ആന്ധ്യമാണ്ടൊരെൻ മുന്നിൽ വെളിച്ചമായ്
വന്ന നിന്നുടെ നേർക്കടച്ചോരെൻ്റെ
കണ്ണു ഞാൻ തുറക്കാതെയിരുന്നിട്ടും

വാക്കുകൾ തുരുമ്പിച്ചു സംവേദന -
പ്രാപ്തിയറ്റു മൃതി കാത്തിരുന്നിട്ടും
തോറ്റു പോയ മനുഷ്യവിലാപമായ്
ക്രൗഞ്ചം വൈധവ്യ ദുഃഖത്തിലാണ്ടിട്ടും
എത്ര നാളായി ഞാനെന്ന പുറ്റിൽ നി-
ന്നല്പവും ഞാനുണരാതെയിരുന്നിട്ടും
പത്തു വായും നിറഞ്ഞിട്ടുമുള്ളിലെ
ക്ഷുത്പിപാസ ശമിക്കാതിരുന്നിട്ടും

എത്ര നാളായ് "മരാ" എന്ന വാക്കു ഞാൻ
തെറ്റു കൂടാതെ ചൊല്ലിപ്പഠിച്ചിട്ടും
നഷ്ടമായ ചിറകുകൾ തുന്നി ഞാൻ
വീണ്ടുമൊന്നു പറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും

എത്ര നാളായറിഞ്ഞു കൂടാ പക്ഷെ
ഇത്ര കാലവും കൈവെടിഞ്ഞില്ല നീ

നിത്യനിർമ്മല  താരകബ്രഹ്മമായ്
സത്യസൗന്ദര്യസാകേതനാഥനായ്
അച്യുതാനന്ദ കോദണ്ഡപാണിയായ്
ചിദ്വിലാസമായ് ശാശ്വതൈശ്വര്യമായ്
മൃത്യുപാശങ്ങൾ പൊട്ടിച്ചെറിയുന്ന
വിദ്യയാമൊരു വാക്കിൻ തെളിച്ചമായ്

കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു നീ നിശ്ചയം
ആ ഉറപ്പിലടങ്ങുന്നു മന്മനം

സന്നിധി.....

ശ്രീരാമകൃഷ്ണ ജയന്തി ആശംസകൾ

---------------------------------------------------------

വിളിക്കാതെ കടന്നെൻ്റെ
ഉള്ളിൽ കുടിയിരുന്നു തൻ
മൃദുവാം വിരലാൽ ആത്മ-
രാഗം മീട്ടീയിരിക്കയോ

തിമിരം മൂടിടും കണ്ണിൽ
അഞ്ജനപ്രഭ തൂകി നീ
വിടരും പൊന്നുഷസ്സായെൻ
ഹൃത്തിൽ വന്നിങ്ങുദിച്ചുവോ

നിലകിട്ടാതെയാഴുന്ന
മനസ്സിന്നൊരു സാന്ത്വനം
പകർന്നെൻ ജീവിതത്തിൻ്റെ
ഗതി മാറ്റിയൊഴുക്കിയോ

നിശ്വാസങ്ങളിലാകേ നീ
വിശ്വാസം ചേർത്തിണക്കിയോ
വൈകല്യങ്ങളെ നീക്കീ നീ
കൈവല്യത്തിനൊരുക്കിയോ

തിരക്കിട്ടോടിടും നേരം
നിൻ്റെ പേരു വിളിക്കുവാൻ
നാവുപൊന്താത്തൊരെന്നെ നി-
ന്നന്തികേ ചേർത്തു നിർത്തിയോ

ഇരുളിൽ മുങ്ങി നിൽക്കുന്ന
മനസ്സിൽ നിൻ വചസ്സുകൾ
മിന്നൽപ്പിണറുകൾ പോലെ
അൻപിൻ പൊന്നൊളി വീശിയോ

കണ്ണിലെ നനവായെന്നിൽ

നിൻ സ്മിതം ചേർത്തിണക്കിയോ

നാവിലൂറുന്ന വാക്കിൽ നിൻ

നാമത്തിൻ തേൻ കിനിഞ്ഞുവോ

കാറ്റു വീശിയടിക്കുന്നൊ-
രെൻ ചിന്താസാഗരങ്ങളിൽ
ജീവിതക്കപ്പലോടിക്കാൻ
നാവികൻ നീയണഞ്ഞുവോ

ശ്രീപദങ്ങളിലെന്നും നീ
എനിക്കഭയമേകിയോ
ആപാദചൂഡം മധുരിക്കും
ത്വത്കഥാമൃതമേകിയോ

രാമകൃഷ്ണ! ഭവാനെൻ്റെ-
യുള്ളമാകേ നനച്ചുവോ
ദേഹക്കുമിള പൊട്ടും മുൻ-
പെന്നിൽ വർണ്ണം നിറച്ചുവോ

ഗദാധര! ജഗത്തെല്ലാം

നിൻ്റെ ഗീതികൾ പാടവേ
എൻ്റെ ആരാത്രികം കേൾക്കാൻ
നീയിന്നും കൃപ കാട്ടിയോ

നീ പിറന്നതു ലോകത്തിൽ
ധർമ്മ സംസ്ഥാപനത്തിനോ
ഏഴയാം അടിയൻ പാടും
പാട്ടുകൾ കേൾക്കുവാനുമോ

നിധിയല്ല സുഖം ത്വത്സ-
ന്നിധി തന്നെ* വരേണ്യമാം
ആ പ്രസാദക്കുറിക്കൂട്ടെൻ
നെഞ്ചിലെന്നും വിളങ്ങണേ!

ശ്രുതിസുഖനിഖിലാർത്ഥം നിർമ്മലജ്ഞാനസാരം

വിഗളിതബഹുജന്മക്ലേശപാപൗഘഭാരം

അനിതരമൃദുഭാവേ മുക്തിദാനൈകദക്ഷം

ഹൃദി ഭജ സതതം തത് രാമകൃഷ്ണസ്യ നാമം

*നിധി ചാല സുഖമാ - ത്യാഗരാജസ്വാമി

വനമാല

ശ്രീകൃഷ്ണജയന്തി ആശംസകൾ.

--------------------------------------------------

കാട്ടിലെ പൂക്കൾക്കെല്ലാം 
ആയിരം നിറം, നൂറു 
ഗന്ധങ്ങൾ, രൂപങ്ങളിൽ 
അത്രമേൽ വ്യത്യാസങ്ങൾ

തേൻ-രുചിവൈജാത്യങ്ങൾ 
സ്വഭാവവൈചിത്ര്യങ്ങൾ,
പൂക്കുന്ന കാലം, എല്ലാം 
എത്രയോ വിഭിന്നങ്ങൾ 

എങ്കിലുമുണ്ടോരോന്നി-
ന്നുള്ളിലും കിനിയുന്ന 
സ്നേഹത്തിൻ മകരന്ദം
ആർദ്രമാം സുഗന്ധവും 

ആയതു കോർത്തിട്ടല്ലേ
നീ ധരിക്കുന്നൂ വന-
മാലയായ്!അതിൽ ഞങ്ങൾ 
എല്ലാരുമോരോ പൂക്കൾ....

ഗുരുസ്മിതം

ഗുരു ചിരിക്കുന്നു! സാഗരം പോൽ കൃപാ-
ഭരിതമാകും തിരുമുമ്പിലിപ്പൊഴും
വെറുതെ ശങ്കിച്ചു നിൽക്കും കിടാങ്ങൾ തൻ

മുറിവുകൾ വിരലോടിച്ചു മായ്ക്കവേ

അകലെയാണു നീയെന്നോർത്തു മാനസ-
വ്യഥകൾ ആരോടു ചൊല്ലുമെന്നാധി തൻ
പൊരിവെയിലത്തു നിൽക്കുന്നവർക്കു നീ
ഒരു ചിരിയാൽ കുട നീർത്തിടുന്നിതാ

അരികിലേറ്റമരികിലുണ്ടെന്നു തൻ
കരുണയിറ്റുന്ന കണ്ണിനാലോതവേ
അതിനു വീണ്ടും തെളിവുകൾ തേടുന്ന
മനമതിനെയും നീ കൈവെടിഞ്ഞിടാ

അരികിലേക്കു വിളിപ്പിച്ചു പൂജ തൻ
ഹൃദയക്ഷേത്രാങ്കണത്തിൽക്കഴിപ്പിച്ചു
സ്വയമതിൽ വന്നു പൂജ കൈക്കൊണ്ടു നീ
പറയുകയാം മൊഴിയറ്റ ഭാഷയിൽ

മലമുകളിലെ ആശ്രമമാകിലും
നഗരമദ്ധ്യത്തിലുള്ളതെന്നാകിലും
അവിടെയെന്നല്ല നീ പോയിടുമിടം
എവിടെയാകിലും ഞാനവിടുണ്ടു താൻ

മനസ്സിനപ്പുറം ബുദ്ധിക്കുമപ്പുറം
ചപലമാകുമാശങ്കകൾക്കപ്പുറം
ഇതളനക്കവും തൊട്ടറിയുന്ന നിൻ
ഗുരുവുമീശനും ഞാനുമൊന്നല്ലയോ

യുഗയുഗാന്തരമായി നീയെന്നിലേ-
ക്കൊഴുകിടുന്നൂ! അഴിമുഖം കാണുവാൻ
ഇനിയധികം വഴിയില്ല! സത്വരം
വരികയെന്നുടെ മാറത്തലിയുവാൻ

അകലെ നിന്നു വന്ദിക്കുവാനെത്തിയ
വികൃതികൾ ഞങ്ങൾ! നിന്റെയനുജ്ഞയാ
ഇവിടെ നിൻ മടിത്തട്ടിൽക്കളിക്കുവാൻ
സുകൃതമെന്തു ചെയ്തുള്ളൂ മഹാഗുരോ

ശരണമർത്ഥിച്ചു വന്നൊരു ഞങ്ങളെ
ഹൃദയമന്ദിരം തന്നിലിരുത്തിയ
കപടമറ്റ കൈവല്യമേ നിന്നെ ഞാൻ
ഒരു പൊഴുതും മറക്കാതിരിക്കണേ

ഹൃദയതാരസ്വരങ്ങളിൽപ്പൂക്കുന്ന
മധുരമോഹനരാഗമാകുന്നു നീ
ചകിതർ ഞങ്ങളുഴന്നു വിളിക്കവേ
അഭയഹസ്തവുമായി വരുന്നു നീ

തിമിരബാധയൊഴിക്കുന്ന ഭാസ്കര-
കനകരശ്മിയായ് കണ്ണിൽത്തിളങ്ങി നീ
ഹൃദയതാപം ശമിക്കും നിലാക്കുളിർ
പൊഴിയും പൌർണ്ണമിയായുദിക്കുന്നു നീ

അകലെ കല്ലടിക്കോടൻ മലകളിൽ
നറുനിലാവിന്നുദിക്കുന്ന വേളയിൽ
ഗുരു ചിരിക്കുന്നു അണ്ഡപ്രപഞ്ചത്തിൽ
അവ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നൂ നിരന്തരം